دلیل عمیق‌تری که به همه‌ی این‌ها اهمیت می‌دهم ساده است: «توجه»، همان چیزی است که من زندگی‌ام را با آن سپری می‌کنم.
آنچه به آن توجه می‌کنم، شکل می‌دهد به چیزهایی که با آن‌ها مأنوس می‌شوم. آنچه با آن مأنوس می‌شوم، ارزش‌هایم را می‌سازد. و ارزش‌هایم، نحوه‌ی زندگی‌ام را شکل می‌دهند. این به آن معنا نیست که هر لحظه باید جدی یا عمیق باشد. استراحت مهم است. طنز مهم است. پرسه زدن می‌تواند خوب باشد. اما من نمی‌خواهم پرصروصداترین چیزها در محیط پیرامونم، بی‌سروصدا به مهم‌ترین چیزهای زندگی‌ام تبدیل شوند.
من قبلاً هزینه‌ی این موضوع را پرداخته‌ام. نه در قالب یک فروپاشی دراماتیک، بلکه در قالب فقدان‌های کوچک‌تر: عصری که خالی‌تر از آنچه باید احساس می‌شد، گفتگویی که در آن بخشی از ذهنم هنوز درگیر چک کردن پیام‌ها بود، سرگرمی جدیدی که می‌گفتم برایم مهم است اما به آن دست نزدم چون حاشیه‌های خالی روزم را صرف خرده‌نان‌های دیجیتالی کرده بودم. هزینه‌ی نویز فقط زمان نیست؛ بلکه از دست دادن حضور است. از دست دادن پیوستگی است. از دست دادن این احساس است که آن‌قدر متمرکز باشم تا بتوانم لحظه‌ای را که واقعاً در آن هستم، تمام و کمال زیست کنم.
بنابراین به تلاشم ادامه می‌دهم.
سعی می‌کنم متوجه شوم که چه زمانی نویز در حال پیروز شدن است. سعی می‌کنم تنظیم درست بعدی را انجام دهم. سعی می‌کنم به خودم آن‌قدر فرصت و لطف دهم که بتوانم دوباره شروع کنم، بدون اینکه کل ماجرا را به یک پروژه‌ی خودسازی دیگر با یک تابلوی امتیازات تبدیل کنم. حضور داشتن، کلیدی نیست که با یک حرکت روشنش کنم؛ بلکه تمرینی است که مدام به آن بازمی‌گردم.
شاید دعوت اصلی این باشد: نه برای ناپدید شدن از دنیای دیجیتال، بلکه برای زندگی کردن در آن با کمی نیت و آگاهی بیشتر. پرسیدن این سؤال که واقعاً چه چیزی ارزش شنیدن دارد. تصمیم گرفتن در مورد اینکه کدام وقفه‌ها و اختلالات حق دسترسی به ما را دارند. محافظت از آن چیزهای کُند و معناداری که به‌ندرت خواهان توجه ما هستند، اما اغلب بیشتر از هرچیز دیگری سزاوار آنند.
انتخاب میان سیگنال و نویز یک انتخاب یک‌باره نیست. سؤالی است که ارزش دارد بارها و بارها پرسیده شود:
من برای چه چیزی فضا باز می‌کنم؟
و گاهی اوقات، پاسخ با چیزی بسیار کوچک شروع می‌شود: تمام کردن این جواب، زمین گذاشتن گوشی، بستن لپ‌تاپ، و بازگشت به زمان حال عصرگاهی، قبل از اینکه بیست دقیقه‌ی دیگر ناپدید شود.
گاهی پیش از خواب، برنامه کاری روز بعدم را چک می‌کنم. این یک در ورودی برای بازگشت به کار نیست؛ فقط یک نگاه سریع است تا فردا با اصطکاک کمتری آغاز شود.

این بدان معنا نیست که هرگز در عصر لپ‌تاپم را باز نمی‌کنم، اما وقتی این کار را می‌کنم، لپ‌تاپ شخصی‌ام است. گاهی دلم می‌خواهد بنویسم، چیزی را دست‌کاری کنم، یاد بگیرم یا روی یک پروژه‌ی شخصی کار کنم. تفاوت در این است که آیا من خودم در حال «انتخاب» کار هستم یا به سمت در دسترس بودن اجباری کشیده می‌شوم. و اگر کسی در محل کار در یک شرایط اضطراری واقعی به من نیاز داشته باشد، می‌داند چگونه از طریق شخصی با من تماس بگیرد. اما من نمی‌خواهم وضعیت پیش‌فرض من، در دسترس بودن بی‌پایان باشد. زمان من، زمان من است.